Roman Wolgin – ‘Denying everything is the essence of my nature’

Roman Wolgin, Zonder titel

Een bescheiden, maar indrukwekkende tentoonstelling van de in Nederland woonachtige Rus Roman Wolgin is op dit moment nog te zien in Heden, Den Haag. Na de opening, ruim een maand geleden, werd mijn enthousiasme om een stukje te schrijven steeds getemperd door een gevoel van onvermogen om de ‘veelomvattendheid’ van zijn werk op een waardige manier over te brengen. Niet vaak zag ik een schilder/tekenaar die een scala aan onderwerpen, stijlen en technieken zo virtuoos en subliem door elkaar heen weet te gebruiken. Wolgin doet dit op een manier waarbij het lijkt of zijn leven ervan afhangt. Het maakt hem volkomen ongrijpbaar. Gelukkig heeft Hans den Hartog Jager voor de gelegenheidspublicatie van Heden een uitstekende tekst geschreven, die op een heel toegankelijke en intelligente manier de veelzijdigheid en gelaagdheid van zijn oeuvre doorneemt. Daarnaast verschenen twee aardige teksten op internet van Kees Koomen en Bertus Pieters, die met elkaar een hele goede indruk van hem afgeven.

Werk van Roman Wolgin
Werk van Roman Wolgin

Ik wilde even stilstaan bij de bijzondere tweedeling van de tentoonstelling zelf; de bovenruimte en het souterrain verhouden zich letterlijk als een boven- en een onderwereld tot elkaar. De bovenwereld bestaat uit een groot aantal expressieve tekeningen op klein formaat die elk een soort levensmotto prijsgeven, of ze nu cartooneske kinderlijkheid of ingetogen ernst uitbeelden. Daarnaast een kleiner aantal uiteenlopende schilderijen, waarvan een enkele op monumentaal formaat (zoals de werken naar Neo Rauch en Gerhard Richter). Het zou te makkelijk zijn om een ‘carpe diem’ tegenover een ‘memento mori’ te stellen (want in de lach zie ik evenveel traan en vice versa), maar toch gaat er van beide ruimtes een totaal andere beleving uit. Hoewel ik zeker niet wil spreken van een gespletenheid in Wolgin’s geest, staan de werken in de benedenruimte voor ijzingwekkende verkenningen in de krochten van de getormenteerde geest. De tekeningen ademen precies de morbide sfeer zoals we dat kennen van laat-Middeleeuwse taferelen van Jheronimus Bosch en tijdgenoten. In deze onderwereld heerst een diep religieuze en bezielde sfeer, die imponeert vanwege het donker, het zwart, de kaarsen en de aanblik van demonen, het lijden en de ongenadigheid van de dood. Roman Wolgin blijkt eens te meer een zeldzaam begenadigd all-round schilder/tekenaar te zijn, die zijn duistere angsten en existentiële vertwijfeling weet te verbeelden met eenzelfde urgentie als waarmee hij als cartooneske tekenaar of berekenend schilder te werk gaat. Voor hem geldt als geen ander: les extremes se touchent.

Roman Wolgin, Zonder titel
Roman Wolgin, Zonder Titel

http://www.heden.nl/tentoonstellingen#p106

http://jegensentevens.nl/2011/12/roman-wolgin-heden/

http://villalarepubblica.wordpress.com/page/2/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: